ပအို၀္းအမ်ဳိးသားအလံေတာ္
Download
ေစ်းကြက္တြင္လာမယ့္ ဘန္းယဥ္ေလး-နဂါးေမာက္
Published December 6, 2012 | 
ဘန္းယဥ္ေလးရြာဟာ ရွမ္းျပည္ နယ္ေတာင္ပိုင္း၊ ဆီဆိုင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဘန္း ယဥ္ေက်းရြာအုပ္စု၊ ေတာင္ႀကီးဆီဆိုင္ ကားလမ္းမေပၚမွာ တည္ရွိပါတယ္။ အိမ္ေျခ ၅၀၀ ေက်ာ္ရွိၿပီး သံုးပံုႏွစ္ပံုမွာ နဂါးေမာက္သီးကို စိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။ နဂါးေမာက္ကို အိမ္ျခံ၀င္းထဲမွာ အမ်ားဆံုး စိုက္ပ်ိဳးၾကၿပီး၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ဧကအလိုက္ စိုက္ပ်ိဳးလာၾက ပါတယ္။ ဧကနဲ႔ တြက္ခ်က္ပါက ၂၅ ဧကမွ ၃၀ ဧကခန္႔ရွိပါတယ္။
နဂါး ေမာက္ကို တစ္ပင္နဲ႔တစ္ပင္ ၁၀ ေပျခား စိုက္ပ်ိဳးၾကၿပီး၊ ၂ ေပအရွည္ရွိေသာ ပ်ိဳးပင္ကိုစိုက္ပ်ိဳးပါက တစ္ႏွစ္အတြင္း အသီး ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ပထမႏွစ္မွာ တစ္ပင္ကို အသီး ၂ လံုးမွ ၃ လံုး အထိသီးၿပီး၊ အသီးၿဖိဳင္ခ်ိန္ ပဥၥမႏွစ္မွာ တစ္ပင္ကို ၄၀ လံုးမွ ၅၀ လံုး (၁၀ ပိႆာမွ ၁၃ ပိႆာအထိ) ဆြတ္ခူးရရွိ ပါတယ္။ အသီးၿဖိဳင္တဲ့ႏွစ္မွာ တစ္ဧက ၅၀၀၀ ပိႆာထြက္ရွိကာ တစ္ပိႆာ ေဒသေပါက္ေစ်း ၂၀၀၀ က်ပ္နဲ႔ေရာင္း ခ်ပါက က်ပ္သိန္း ၁၀၀ ရရွိမွာျဖစ္ပါ တယ္။ ေမလမွာ စတင္ဖူးပြင့္အသီး တင္ျပီး ဇြန္လမွစက္တင္ဘာလထိ ခူး ဆြတ္ေရာင္းခ်ရပါတယ္။
ဘန္းယဥ္ ေလးရြာမွ တစ္ႏွစ္ကို ပိႆာခ်ိန္ ၃၀၀၀၀ မွ ၄၀၀၀၀ ထိ ထြက္ရွိျပီး၊ ေတာင္ႀကီးၿမဳိ႕ေပၚေစ်းကြက္သို႔ တင္ပို႔ ေရာင္းခ်ပါတယ္။ ေစ်းကြက္လိုအပ္ ခ်က္ရွိတဲ့ သီးႏွံျဖစ္လို႔ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တိုးခ်ဲ႕စိုက္ပ်ိဳးေနတာ ေတြ႕ရပါ တယ္။ နဂါးေမာက္စိုက္ ေတာင္သူမ်ား စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္မႈ နည္းစနစ္မွန္ကန္ ေကာင္းမြန္ေရး ေစ်းကြက္တိုးခ်ဲ႕ရွာေဖြ ေရာင္းခ်ေရး၊ ေစ်းႏႈန္းမွန္ ရရွိေရး တို႔အတြက္ နဂါးေမာက္ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္ လုပ္တင္ပို႔ေရာင္းခ်သူမ်ား အစုအဖြဲ႕ ဖြဲ႕စည္းၿပီး စုစုစည္းစည္း ညီညီၫြတ္ ၫြတ္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပါက တိုး တက္ေအာင္ျမင္ႏိုင္တဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။
ပ်ိဳးပင္ အတြက္လည္း ပူစရာမလို၊ စုိက္ပ်ိဳးရန္ ေျမခံရာသီဥတုလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ အတြက္ ဘန္းယဥ္ေလးရြာဟာ တစ္ရြာထုတ္ကုန္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေသာ နဂါးေမာက္သီး ထြက္ေသာရြာလို႔ ေခၚဆိုရမွာျဖစ္ျပီး ဘန္းယဥ္ေလးနဂါးေမာက္} လို႔ ေစ်း ကြက္ အမည္တြင္ေတာ့မယ္လို႔ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ခြန္ေက်ာ္ေဌး – စီးပြားကူးသန္းဂ်ာနယ္ - အတဲြ(၁၂) အမွတ္(၈)
ပအို၀္းအလံ (ေနာက္ဆုံးပိုင္း)
Published September 1, 2012 | အလံပါၾကယ္ႏွင့္ အေရာင္မ်ား၏ ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ား
(က) ၾကယ္၏ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္
ႏိုင္ငံတိုင္း၊ လူမ်ိဳးတိုင္း၏ အမ်ားစုသည္ ၾကယ္သေကၤတကို အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳေလ့ရိွေၾကာင္း ေတြ႔ရိွရပါသည္။ ျမန္မာအဘိဓာန္က်မ္းစာအုပ္တြင္ ၾကယ္ကိုအဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားသည္မွာ ညအခါ၌ ေကာင္းကင္တြင္ အလင္းေရာင္ အပြင္းကေလးမ်ားသဖြယ္ ျမင္ရေသာ ေကာင္းကင္ဗိမာန္ နကၡတ္တာရာဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ၾကယ္တို႔သည္ ေအးျမေသာ အလင္းေရာင္ကို ေပးသည္ဟု လူသားတို႔ထင္မွတ္ၾကသည္။ အမွန္မွာ ၾကယ္မ်ားသည္လည္း ေနကဲ့သို႔ အလင္းေရာ အပူပါ လႊတ္ေပးလွ်က္ ရိွသည္။ ေနတြင္ရိွေသာ ဓာတ္သဘာ၀အားလံုး ၾကယ္တြင္ရိွသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ၾကယ္မ်ားသည္ ေနထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို၍ ေတာက္ပၾကသည္။ အားေကာင္းေသာ မွန္ေျပာင္းမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ၾကယ္ေပါင္း သိန္းတစ္ေထာင္ခန႔္ကို ျမင္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္ရိွေသာ ၾကယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိွသကဲ့သို႔ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္မရိွေသာ ၾကယ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ရိွသည္။
အလံမ်ားတြင္ ၾကယ္ျဖင့္ အမွတ္အသားျပဳ၍ ေဖာ္ျပရျခင္းမွာ ၾကယ္တို႔မည္သည္ လမ္းခရီးတြင္ ရပ္တံ့ျခင္းမရိွ၊ သြားၿမဲခရီးကို အစြန္႔ပစ္ ခရီးစဥ္အတိုင္း ေနာက္တြန္႔သည္မရိွဘဲ ေရွ႕သို႔သာဆက္၍ဆက္၍ ခရီးႏွင္ေလ့ရိွျခင္း၊ ကမာၻျဖစ္တည္ခဲ့သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကိုယ္ပိုင္သီးသန္႔ အလင္းေရာင္ျဖင့္ တည္ရိွခဲ့ျခင္း စေသာ ဂုဏ္၊ အရည္အေသြးမ်ားရိွျခင္း ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။
(ခ) အျဖဴေရာင္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္
အျဖဴေရာင္သည္ လမင္း၏ အေရာင္ျဖစ္၍ ေအးခ်မ္းမႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းျခင္း၊ က်စ္လစ္သိပ္သည္းျခင္း၊ သိမ္ေမြ႔နူးညံ့ျခင္း စသည့္ ေအးခ်မ္းသာယာ တည္ၿငိမ္ေသာ သေဘာကို ေဆာင္သည္။ စည္းကမ္းရိွေသာ၊ စည္းစနစ္ရိွေသာ အစြမ္းသတၱိရိွသည္။ က်န္းမာေရးကို အေထာက္အကူျပဳေသာ သေဘာကို ေဆာင္သည္။ ေဆးရံုမ်ားတြင္ လူနာကုတင္၊ အိပ္ယာခင္း၊ ေခါင္းအံုးစြပ္၊ ခန္းစည္းႏွင့္ ဆရာ၀န္၀တ္စံုမ်ားသည္ အျဖဴေရာင္ကိုသာ အသံုးျပဳၾကသည္။ အျဖဴေရာင္ကို မက်န္းမာသူ လူမမာ ေတြ႔လိုက္ရရံုျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ေရာဂါသက္သာေစ၍ ေသာက၊ ဒုကၡမ်ား ေျပေပ်ာက္ေစသည္။ ေခါင္းအံုးစြပ္ျဖဴျဖဴျဖင့္ အိပ္စက္လွ်င္ အိပ္မက္လိုလို မက္တတ္သည္။ အေရာင္ေတာက္ပေသာ ေခါင္းအံုးစြပ္မ်ားႏွင့္ အိပ္စက္လွ်င္ အိပ္မက္ဆိုးမ်ား မက္တတ္သည္။
(ဂ) အနီေရာင္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္
အနီေရာင္၏ အဓိပၸာယ္သည္ ရဲရင့္ျခင္း၊ သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ျခင္း၊ ေျချမန္လက္ျမန္ရိွျခင္း၊ ၿပိဳင္ဘက္အေပၚ အႏိုင္ရလိုမႈစိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္ျခင္း၊ သူရဲေကာင္းဆန္ျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္ကို တက္ၾကြေအာင္ လႈ႔ံေဆာ္ေပးျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ည့ံသူကို စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြေစျခင္း စေသာသေဘာမ်ား ေဆာင္သည္။ အားကစားသမားမ်ား အနီေရာင္၀တ္စံု ၀တ္ကစားလိုက္လွ်င္ စြမ္းအင္မ်ား အလိုလိုျပည့္၀ တိုးတက္ၿပီး အႏိုင္ရလိုစိတ္ ျပင္းထန္တတ္ၾကသည္။ အနီေရာင္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ လူမ်ားသည္ ရဲစြမ္းသတၱိရိွသူ၊ ႏိုးၾကြားတက္ၾကြ လႈပ္ရွားလိုသူ၊ အတိုက္အခိုက္ ၀ါသနာပါသူ၊ ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးတတ္သူမ်ား ျဖစ္တတ္ၾကသည္။
ရိုးရာလက္မွဳပညာမ်ား – ဖြိဳင္းဟံ;
Published June 4, 2012 | ဖြိဳင္းဟံ;ေခၚ ေျမအိုးမ်ားသည္လည္း ေက်းလက္ေဒသေန ပ်ဴ(ပအို၀္း) တိုင္းရင္းသားမ်ား ယေန႔တိုင္ အသံုးျပဳလ်က္ရိွေနေသးေသာ လက္မႈပညာလက္ရာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေျမအိုးျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္ေသာ ထမင္းမွာ ရနံ႔ပိုသင္းၿပီး ခံတြင္းပိုၿမိန္ေၾကာင္း ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစြာ ခံယူေျပာဆိုေလ့ ရိွၾကပါသည္။
ပုဂံေခတ္ေကာင္းစားစဥ္အခါက က်န္စစ္သားမင္းသည္ မင္းဒဏ္သင့္ကာ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာရင္း လြယ္လံုေခၚ ပင္ေလာင္းေဒသသို႔ ေရာက္ရိွခဲ့ေၾကာင္း၊ သမ ၻဴလတို႔ ေနထိုင္ရာ ေတာင္ေပၚေဒသ ေက်းေတာရြာ အနီးဂူျဖစ္ေၾကာင္း က်န္စစ္သားႏွင့္ သမ ၻဴလတို႔ ခ်စ္ႀကိဳးေႏွာင္တြယ္ၿပီး အတူေန လက္ထပ္ခဲ့ၾကေၾကာင္၊ က်န္စစ္သား၏ ေယာကၡမက ေတာင္ယာအလုပ္ စိုက္ေရးပ်ိဳးေရးမလုပ္ဘဲ ပ်င္းရိေနေသာ က်န္စစ္သားအား ျငဴစူေျပာဆိုေၾကာင္း က်န္စစ္သားက လွံျဖင့္ ေ၀ွ႔ကာ ဆူးဖ်မား ဖန္တီးခဲ့ရာ ယေန႔တိုင္မပ်က္မစီး တည္ေနေသးေၾကာင္း ပုဂံျပည္သို႔ က်န္စစ္သားျပန္သြားေၾကာင္း၊ မင္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ပုဂံသို႔လိုက္ပါသြားၾကရာ နန္းတြင္းအမႈထမ္းတို႔က ေရႊပန္းကန္ ေရႊခြက္ ေရႊလင္ပန္းမ်ား စသည္ျဖင့္ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ ျပဳစုဧည့္ခံေသာ္လည္း ေရႊမ်ားျဖင့္ အသံုးမျပဳလို ေျမကိုသာ လက္ညိဳးညႊန္လ်က္ ေျမခြက္ ေျမအသံုးအေဆာင္မ်ားျဖင့္သာ ဧည့္၀တ္ကို ခံယူခဲ့ၾကေၾကာင္း ေနထိုင္စရာ ေျမကိုသာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ေဆာင္ရြက္ ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေၾကာင္း က်န္စစ္သားမင္းႏွင့္ ေတာင္ေပၚသားပအို၀္းမ်ားမွာ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း ေနထိုင္ စားေသာက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ေျပာင္းထမင္းႏွင့္ ခရုဟင္းကို အမွတ္သညာျပဳခဲ့သည္အထိ သမိုင္းစကား ထင္ရွားရိွခဲ့ပါသည္။
ေျမအိုးေျမခြက္မ်ားကို ယေန႔တိုင္ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်ေနေသးေသာ ေက်းရြာမွာ ကေလာၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းအပါအ၀င္ ေအာင္ဘန္း ဟဲဟိုးနယ္ရိွ သရက္ပု ေက်းလက္အနီးေဒသ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေဒသမွ အိုးမ်ားကို ေတာင္ႀကီးေစ်းသို႔တင္မက စဥ့္ဟယ္၊ ဆည္လဲစေသာ ေက်းရြာႀကီးမ်ားသို႔ တိုင္ေအာင္သြားေရာက္ ေရာင္းခ်ေနေသးသည္ကို ေတြ႔ရိွရပါသည္။
ရိုးရာလက္မွဳပညာမ်ား – ပလိုင္း (၂)
Published June 1, 2012 | ေဖာ့ (ေခၚ) ပလုိင္း
ပအို၀္းအမ်ိဳးသမီးတို႔ အမ်ားဆံုးအသံုးျပဳေသာ ရိုးရာလက္မႈပညာ ၀ါးႏွီးျဖင့္ ယက္လုပ္ထားသည့္ ျမန္မာအေခၚ ပလိုင္း အမ်ိဳးအစား၀င္ ျခင္းေတာင္းတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ရိုးရိုးေတာင္းမဟုတ္ဘဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ေသေသသပ္သပ္ အထူးယက္လုပ္ထားေသာ လြယ္ႀကိဳးတပ္လွပေသာ ေတာင္းတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေလသည္။ ထိုေဖာ့အမ်ိဳးအစားမ်ားကို ပင္ေလာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ေနာင္တရားၿမိဳ႕နယ္ခြဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ ပက္ေကာ္ရြာႏွင့္ ေဆာင္းနဲင္းရြာမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုးထြက္ရိွေသာ ရိုးရာလက္မႈပညာ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။
အင္းေလးေဒသ၀န္းက်င္ရိွ ပအို၀္းေက်းရြာတစ္ရြာမွ ရရိွေသာ စစ္ေစးသုတ္ ေရွးေဟာင္းလက္ရာ ေဖာ့ေခၚ အဖံုးပါ ပလိုင္းသည္ လက္ရာေသသပ္လွပသည့္အျပင္ ထမင္းဟင္းထည့္ၿပီး လံုၿခံဳစြာ ပိတ္ထားပါက တစ္ေနကုန္ ထားသည့္တိုင္ ထမင္းဟင္းမ်ား ေအးသြားျခင္း မရိွေၾကာင္း ထူးဆန္းစြာ ေတြ႔ရိွရပါသည္။ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ ပစၥည္းအျဖစ္ ေရရည္ခံေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားသင့္ေသာ လက္ရာေျမာက္ပစၥည္း တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
ရိုးရာလက္မွဳပညာမ်ား – ပလိုင္း (၁)
Published June 1, 2012 | ေတာင္းပ်ာ, (ေခၚ) ပလိုင္း
ပအို၀္းအမ်ိဳးသားတို႔၏ အသံုးအေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္သည္။ ဓားထည့္ရန္ ရည္ရြယ္ကာ ျပဳလုပ္ထားေသာ ခါးပတ္တြင္ ခ်ိတ္တြဲယူေဆာင္ႏိုင္ေသာ အရာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ လက္သမားဆရာမ်ားအတြက္ စူး၊ ေဆာက္၊ တူ၊ သံထည့္သြင္း ယူေဆာင္ရန္ ပိုမိုအသံုးတည့္ေသာ ပစၥည္းမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ ႏွီး၀ါးျဖင့္ ယက္လုပ္ထားေသာ လက္မႈပညာ ပစၥည္းမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။ ပအို၀္းလို ေတာင္းပ်ာ, ဟုေခၚ၍ ျမန္မာလို ပလိုင္းဟုေခၚပါသည္။ ပလိုင္းအျပားပုံစံမ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။
ရိုးရာလက္မွဳပညာမ်ား – ပအို၀္းလြယ္အိတ္
Published June 1, 2012 | ေတာင္းပြဳိ ေတာင္းပိြဳေခၚ လြယ္အိတ္မွာလည္း ပအို၀္းတို႔၏ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ခရီးသြားလြယ္အိတ္ကို ေတာင္းပြိဳလား ဟုေခၚပါသည္။ ရိုးရာေတာင္းပြိဳမ်ားတြင္ ေနာင္ခဲုင္း (ေနာင္ခဲ) ေက်းရြာႀကီးထြက္ လက္ရာသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးအသီးသီးတြင္ ကိုယ္ပုိင္တီထြင္ ယက္လုပ္ေလ့ရိွေသာ ရိုးရာလြယ္အိတ္မ်ားသည္ ကိုယ္ပိုင္ဟန္မ်ားျဖင့္ ေပၚလြင္ထင္ရွားၾကပါသည္။ ပအို၀္းတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဟန္မွာ ေရာင္စံုရိုးရာလြယ္အိတ္မ်ားအနက္ အနီေရာင္သည္ လူႀကိဳက္အမ်ားဆံုးေသာ လြယ္အိတ္ျဖစ္ပါသည္။
ထိုလြယ္အိတ္မ်ားကို ေက်းလက္ေန ျပည္သူမ်ားမွစ၍ ၿမိဳ႕ေပၚေန တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား အထိ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစြာ အသံုးျပဳလ်က္ရိွေနသည္မွာ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ တစ္ခုဟု ဆိုေသာ္မွားမည္ မထင္ေပ။ ေခတ္ေပၚလြယ္အိတ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားဒီဇိုင္းပံု အမ်ိဳးမ်ိဳး ေက်ာပိုးအိတ္မ်ား မည္မွ်ပင္ ေပၚပင္ျဖစ္ေနပါေစ ရိုးရာလြယ္အိတ္ ကိုေတာ့ ခံုမင္ႏွစ္သက္ေလ့ ရိွသည္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ေဒသထြက္ ခ်ည္ထည္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္သာ ယက္လုပ္ထားေသာ ေတာင္းပြိဳမွာ အိမ္တြင္းမႈလုပ္ငန္း တစ္ရပ္အေနျဖင့္ ဂ်ပ္ခုပ္ထည္လုပ္ငန္း မတိမ္ေကာသည့္ အေထာက္အထား တစ္ခုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေနာင္တရားၿမိဳ႕နယ္ခြဲရိွ မင္းေသာင္းႏွင့္ ပင္မြန္းေက်းရြာထြက္ ရိုးရာ ဂ်ပ္ခုတ္ထည္မ်ားလည္း နာမည္ႀကီးေလသည္။
ရိုးရာလက္မွဳပညာမ်ား
Published June 1, 2012 | ပအို၀္းတို႔၏ အႏုပညာဗီဇဓာတ္ခံသည္ ေပ်ာက္ကင္းသြားျခင္းမရိွဘဲ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ေပးသည္ႏွင့္ ရုန္းထရွင္သန္ႏိုင္ရန္ အားအင္အျပည့္ ရိွေနသည့္အျဖစ္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ေျမေတာင္ေျမွာက္ ေပးႏိုင္ရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ “ေပၚဦးလူ”ဟု အဓိပၸာယ္ ရေသာ ပ်ဴ (ပအို၀္း) လူမ်ိဳးတို႔သည္ ဘာသာဘာ၀ ေနထိုင္က်က္စားရင္း ေက်ာက္ေခတ္ဦး၊ ေက်ာက္ေခတ္လယ္၊ ေက်ာက္ေခတ္ေႏွာင္း၊ ေၾကးေခတ္၊ သံေခတ္၊ သမို္င္းတင္ေခတ္အထိ ယဥ္ေက်းမႈအတတ္ပညာမ်ားကို စြန္႔ဦးတီထြင္ ဖန္တီးခဲ့ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္ ျဖစ္ပါသည္။ ပအို၀္းတို႔၏ လက္ရာပစၥည္းမ်ားသည္ စား၀တ္ေနေရးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္လုပ္ ဓားမခုတ္ျခင္းအတြက္ လိုအပ္ေသာ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။
အုတ္၊ ျပဴးအဲပ္၊ တလင္း၊ ေကာက္, စသည့္ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ား
ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ နည္းပညာမ်ားကို ပ်ဴေခတ္ဟု ထင္ရွားခဲ့စဥ္ကပင္ ပအို၀္းလူမ်ိဳးမ်ား တတ္ေျမာက္ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။ တရုတ္တို႔ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရိွခဲ့သျဖင့္ တရုတ္တို႔ထံမွ ရရိွခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္ဟု ဆိုသည္။ ေရွးက်လွေသာ ယြန္းထည္ျပဳလုပ္မႈ အတတ္ပညာကို က်ယ္ျပန္႔စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္း မရိွေသာ္လည္း ယေန႔တိုင္ ထိန္းသိမ္းလုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ေနေသးသည္မွာ ဂုဏ္ယူစရာ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရာေသသပ္ၿပီး ေကာင္းမြန္ေသာ အဆင့္ျမင့္ ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ားကို ေက်ာက္တစ္လံုး အေရွ႕ေတာင္ မက်တက်ရိွ ေဆာင္းဖိုးရြာ (ေနာင္ယာသုဲင္,ေတာင္ဘက္)ေန ျဖားကုဏၰမား၏ သားေျမးမ်ားက လုပ္ကိုင္ေနေသးေၾကာင္း သိရပါသည္။
အုတ္ (အြဳပ္)၊ ျပဴးအဲပ္ (ကြမ္းအစ္)၊ တလင္း (ေဒါင္းလန္း)၊ ေကာက္, (ခြက္)စသည့္ ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ားအနက္ ပအို၀္းတို႔ အသံုးပိုမိုမ်ားျပားေသာ ယြန္းထည္ပစၥည္း တစ္မ်ိဳးမွာ ေဒါင္းလန္းေခၚ တလင္းသည္ ျဖားကုဏၰမား၏ သားေျမးမ်ား လက္ရာက နာမည္ႀကီးေလသည္။
ေမေနာ္
ေက်းလက္ေန ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၏ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ေသာ ‘ေမေနာ္’ သည္ အသီးအရြက္ ထည့္စရာေတာင္းဟု အလြယ္ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ေတာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးထဲမွ ၾကက္သြန္ျဖဴ ႏုတ္ရာတြင္ အပင္ျပတ္သြားေသာ ၾကက္သြန္ဥကို ပစ္ထည့္ရန္ အသံုးျပဳေသာ ေတာင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။
ပေနာ္
ပေနာ္မွာ လင္ဘန္းကိုပင္ ေခၚဆိုေလ့ ရိွပါသည္။ လက္မႈအႏုပညာျဖင့္ အထူးယက္လုပ္ေသာ ေက်းလက္အသံုးအေဆာင္ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေဒသတြင္ ဘန္းဟုပင္ ေခၚပါသည္။
Recent Comments