ျမန္မာသမုိင္းသုေတသနျပဳခ်က္ အရ ပ်ဴလူမ်ိဳးတုိ႕၏ ေရွးေဟာင္း ျမိဳ႕ေတာ္မ်ားအျဖစ္ သေရေခတၱရာ၊ ဟန္လင္း၊ တေကာင္း၊ ဗိႆႏုိး၊ က်ိဳကၠသာ၊ ေဝါ၊ ဝတီး၊ ဘမ္း စေသာျမိဳ႕မ်ားသည္ ထင္ရွား၏။ (ေညာင္ခါးရွည္မွဳိင္းေဝ ‘တရုတ္ေရွးေဟာင္း မွတ္တမ္းတြင္ ေဖာ္္ျပေသာပ်ဴႏိုင္ငံ လင္ယန္မွ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္’ အမွတ္ (၉၈) ဇန္နဝါရီ ၂၀၀၄ ထုတ္ လျပည့္ဝန္းမဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄)

ပ်ဴေစာထီးမင္း လက္ထက္တြင္ တရုတ္တုိ႕ ထပ္မံလာေရာက္၍ ဖ်က္ဆီးေသာ္လည္း ပ်ဴေစာထီးမင္း၏ လုပ္ရည္ႀကံရည္ေႀကာင့္ တရုတ္တုိ႕ ဆုတ္ခြာသြား ရသည္ဟုဆုိ၏။ ေအဒီ (၈၀၀) ရာစုႏွစ္တြင္ ပ်ဴလူမ်ိဳးတုိ႕က တရုတ္ျပည္ႀကီးသုိ႕ သံတမန္မ်ား ေစလႊတ္ေႀကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ ပ်ဴဘုရင္သည္ တရုတ္ျပည္၏ လက္ေအာက္ခံ မဟုတ္ဘဲ မဟာမိတ္ႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ဆက္ဆံေႀကာင္း ထင္ရွားသည္။

သာကီဝင္ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ား ယေန႕ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ေရွးက မဇၥ်ိမတုိင္းေဒသႀကီးတြင္ အေျခခ် ေနထုိင္ခဲ့ႀကေသာ အေထာက္အထားမ်ားလည္း ရွိေပလိမ့္မည္။ သကၠတုိင္း၊ သက်နယ္သည္ သာကီဝင္တို႕၏ ပုိင္နက္နယ္ေျမ ျဖစ္ေႀကာင္း ထင္ရွားျပီးျဖစ္သည္။

ထုိေခတ္က ျမန္မာတုိ႕၏ ႏုိင္ငံေတာ္ အက်ယ္အဝန္းမွာ အေနာက္ဘက္တြင္ ဂဂၤါျမစ္၊ ျဗဟၼပုႀတျမစ္ဝွမ္းမွ အေရွ႕ဘက္တြင္ မဲေခါင္ျမစ္ဝွမ္းအထိ က်ယ္ျပန္႕ေသာ ေဒသႀကီးျဖစ္ပါသည္။ (‘ဗုဒၶႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး’ ဦးလွသိန္းထြဋ္ (ဓမၼာ စရိယ B.A) စာမ်က္ႏွာ ၁၁)

ေတာ္စိတ္ခုိ၏ (၁၉၀၈) ခုႏွစ္အစီရင္ခံစာ စာမ်က္ႏွာ (၁၄) တြင္ Mr. Fergyson (ဖာဂတ္ဆန္) ေရးသားေသာ ‘အိႏၵိယႏွင့္ အေရွ႕တုိင္းဗိသုကာ’ သမုိင္းက်မ္း စာမ်က္နွာ (၄၁၆-၄၁၇) ၌ သကၠရာဇ္ ေအဒီ (၃၂၇-၄၇၃) အတြင္းႏွစ္ေပါင္း (၁၄၆) ႏွစ္တာမွ် အိႏၵိယျပည္ Orissa ၾသရိႆ ေဒသ၌ ေနထို္င္သြားေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္မသိလူတုိ႕၏ ေက်ာက္စာမ်ား၊ ေက်ာက္ရုပ္တုမ်ား၊ အုတ္ခြက္ပံုမ်ားႏွင့္ အထိမ္းအမွတ္ အေဆာက္အဦးမ်ားသည္ သေရေခတၱရာ ျမိဳ႕မွ Pir (or) Pyu ေရွးပ်ဴတုိ႕ႏွင့္ တူညီမွဳ ဆက္စပ္ေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ယူဆေႀကာင္းေရးခဲ့သည္။ (‘အေျချပ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးသမုိင္း’ စာမ်က္ႏွာ ၁၅၉)

ကမာၻ႕လူမ်ိဳး အသီးသီးသည္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာေဖြေနထုိင္ျခင္း ရိွခဲ့ၾကသည္။ အတည္တက်ေနထုိင္ျခင္းျဖင့္ ျမိဳ႕ျပေက်းရြာမ်ား ေပၚေပါက္လာကာ ယဥ္ေက်းေသာ လူ႕အသုိင္းအဝုိင္း နယ္ေျမႏုိင္ငံမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားျပီး ခုိင္မာေသာ ျမိဳ႕ျပႏုိင္ငံမ်ားကို စြန္႕ပယ္ထားရစ္ခဲ့ျပီး တိမ္ျမွဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားလည္း မနဲလွေပ။ ဂရိ၊ ေတာင္အေမရိကတုိက္ရိွ ပီရူးျပည္နယ္ အင္ကာျမိဳ႕ေဟာင္းရာမ်ား၏ မူလဖန္တီး တည္ေဆာက္ ခဲ့ၾကေသာလူမ်ိဳးတုိ႕သည္ မထင္ရွား ေတာ့ေပ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ျပ အေဆာက္အဦးတုိ႕၏ မူလပိုင္ရွင္တုိ႕သည္ အမ်ားယူဆသကဲ့သုိ႕ လံုးဝ တိမ္ျမွဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့ျပီဆုိေသာ ယူဆခ်က္သည္ မခို္င္လံုလွေပ။

ေျမျပိဳ၍ လူမ်ိဳးမေပ်ာက္ လူျမိဳမွ လူမ်ိဳးေပ်ာက္သည္ ဆုိေသာစကားသည္ အဓိပၸါယ္ေလးနက္ က်ယ္ျပန္႕လွ၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၈၀၀) ေက်ာ္ (၉၀၀) ခန္႕က စာေပအေရးအသား အဆင့္အတန္းျမင့္စြာ ေရးထိုးစုိက္ထူခဲ့ေသာ ဂူေျပာက္ႀကီး ေခၚ ရာဇကုမာရ္ ေလးဘာသာ၊ ေလးမ်က္ႏွာ ေက်ာက္စာထက္မွ ပ်ဴဘာသာ စကားပုိင္ရွင္မ်ား ထုိပ်ဴဘာသာစကားေျပာ လူမ်ိဳးမ်ား ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ ဆုိေသာ အခ်က္မွာ ေပါ့တန္ေသာစကားဟု မွတ္ယူႏိုင္ပါသည္။ စူးစမ္းသုေသသန ျပဳမွဳအားနည္းျခင္းႏွင့္ ဝန္တုိ မစၧိရိယတရား ခ်ယ္လွယ္ျခင္းခံရကာ ပ်ဴလူမ်ိဳးႏွင့္ ပ်ဴအဆက္အႏြယ္ မ်ားအား ဥေပကၡာျပဳ ေဖ်ာက္ဖ်က္ထားျခင္းေႀကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပမည္ —————>>