(ျမန္မာ) ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကို အထက္ပါ (အပိုင္း-၁) ေဖာ္ျပခ်က္အေနနဲ႔ အက်ဥ္းအားျဖင့္ သိသာႏိုင္ၿပီျဖစ္ရာ (ပ်ဴ) ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ၏ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸါယ္ကိုလည္း သိမွတ္ဖို႔ရာ လုိေပေသးသည္။ ပ်ဴ ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ေရွးဦး ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔၏ အမည္ကို ေခၚေ၀ၚေၾကာင္း အၾကမ္းအားျဖင့္ သိနားလည္ၿပီး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္အဓိပၸါယ္ ရွိေၾကာင္း၊ ပ်ဴဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွင့္ ဆပ္စပ္ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပျခင္းမ်ဳိးကား ရွားပါးလွေပသည္။

ပ်ဴဟူေသာ ေ၀ါဟာရ၌ (ပ)ဗ်ည္းႏွင့္ (အူ) သရကို တြဲစပ္ထားေသာ (ပအူ) ဟူသည့္ စကားရပ္ကို သဒၵါ ေဗဒနညး္အရ ဧက၀ဏၰဖြဲ႔ပါက အသံတစ္သံတည္း ထြက္ေအာင္ဆိုပါက (ပ်ဴ) ဟူ၍ ျဖစ္လာပါသည္။ (ပအူ) သည္ ပ်ဴစကားျဖစ္သည္။ (ပ) ဆိုသည္မွာ ေပၚေပါက္ျခင္း၊ (အူ) (သို႔မဟုတ္) (ဦ) ဆိုသည္မွာ ဦးစြာျဖစ္ျခင္း သေဘာကို ဆိုလိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ (ပအူ) (သို႔မဟုတ္) (ပဦ) မွာ ျမန္မာလို ဦးစြာေပၚေပါက္ေသာ ဦးစြာ ေပါက္ဖြားေသာ လူမ်ဳိး၊ ေပၚဦးလူမ်ဳိးဟု အဓိပၸါယ္ရေလသည္။

ပအိုဝ္း ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွင့္ ပအူ၊ ပဦ၊ ပ်ဴ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရတို႔သည္ စကားအေရြ႕ အေလ်ာ နည္းပါးစြာျဖင့္ အဓိပၸါယ္တူမွ်စြာ ျဖစ္ေသာ အသုံးအႏႈန္း၊ အေခၚအေ၀ၚသာ ျဖစ္ေပသည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းဦး ေခတ္တြင္ ၾကီးက်ယ္ထင္ရွားခဲ့ေသာ ပ်ဴလူမ်ဳိးမ်ားသည္ တိမ္ျမွဳပ္၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ ဆိုေသာအဆိုမွာ မွားယြင္းေနပါသည္။ ျမန္မာအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ပအိုဝ္း အျဖစ္လည္းေကာင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ လာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။

ျမန္မာ စကားေ၀ါဟာရ အသုံးအႏွဳန္းမ်ားစြာတြင္ (ပ်ဴ) ပအိုဝ္းတို႔၏ ေ၀ါဟာရ စကားလုံးတို႔ကို ခြဲထုတ္၍ ျပသႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။ ေယာက်ာ္းဟူေသာ စကားကို (အမ်ဳိးသား)၊ မိန္းမဟူေသာ စကားကို (အမ်ဳီးသမီး)၊ အဖိုး/ဖိုးဖိုး၊ အဖြား/ဖြားဖြား၊ ဘခင္/ဖခင္(ေဖေဖ)၊ မိခင္/ေမေမ၊ သား၊ သမီး စသည္တို႔သည္ ပ်ဴစကားျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ေ၀ါဟာရ တစ္လုံးခ်င္းစီ၏ အဓိပၸါယ္ကို ယေန႔ျမန္မာစကား အသုံးအႏွဳန္းအျဖစ္ တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္ ျပန္၍မရႏိုင္ေပ။ ထို႔အတူ ျမန္မာႏွင့္ ေ၀ါဟာရတြဲရေသာ အသုံးအႏွဳန္းမ်ားကိုလည္း ေလ့လာႏိုင္ေပသည္။ ဥပမာ- အဖ်ားအနာ၊ အနာအဆာ၊ အပိုအလို၊ စေသာ စကားရပ္မ်ားတြင္ ျမန္မာ(အဖ်ား)ကို ပ်ဴလို(အနာ)၊ ျမန္မာလို(အနာ)၊ ပ်ဴလို(အဆာ)၊ ျမန္မာလို(အပို)၊ ပ်ဴလို(အလို) စသည့္ျဖင့္ စကားလုံးမ်ား အဓိပၸါယ္တူရာ တြဲစပ္သုံးႏွဳန္းလာခဲ့ရာမွ ေႏွာင္တြင္ ပ်ဴစကားဟူ၍ သီးျခားအမွတ္မထား မခြဲျခားႏိုင္ေတာ့ပဲ ျမန္မာစကားလုံးမ်ား အျဖစ္ လက္ခံနားလည္ ႏိုင္ၾကေတာ့သည္။

ေရွးျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္သည့္ (သက်၊ သာကီ၀င္) သူေသာ လူမ်ဳိးအသုံးအႏွဳန္းသည္ ေရွးျမန္မာစကား ျဖစ္သည့္ ပ်ဴစကားလုံး ေ၀ါဟာရမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သက်- စိတ္ဓါတ္ရဲရင့္သူ၊ သာကီ၀င္- သူတကာထက္ ျမင့္ျမတ္ေသာဟု အနက္ရသည္။ တေကာင္း၊ ဟန္လင္း၊ ပင္းယ၊ ပင္လယ္၊ ပုဂံ၊ ပိႆႏိုး၊ သေရေခတၱရာ (သိသိတ္) ေမွာ္ဇာ၊ သု၀ဏၰသထုံ အစရွိေသာ ေရွးေဟာင္း ပ်ဴျမိဳ႕ၾကီးမ်ား၏ အေခၚအေ၀ၚမ်ားသည္ ပ်ဴဘာသာစကား အသုံးေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ ပါဠိသက္ စကာလုံးမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ (ပါဠိ) ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရသည္ပင္ သာကီႏြယ္၀င္ ေရွးျမန္မာပ်ဴ လူမ်ဳိးမ်ား၏ အသုံးအႏွဳန္း ေ၀ါဟာရပင္ ျဖစ္သည္။ (ပါ)ဟူေသာ ဧက၀ဏၰ စကားလုံးအား ဗ်ည္းသရ ခြဲထုတ္ၾကည့္ပါက (ပ)ဗ်ည္းႏွင့္ (အာ)သရ ေပါင္းစပ္ထားေၾကာင္း ေတြ႔ရမည္။ ေပါေပၚက္ျခင္း အနက္ရေသာ (ပ)ႏွင့္ မ်ားျပားျခင္း အနက္ရေသာ (အာ) သရတို႔သည္ ေပါင္းဖြဲ႔ထားသျဖင့္ (အမ်ားအတြက္ ေပၚေပါက္လာရျခင္း) အဓိပၸါယ္ရွိမည္ ျဖစ္သည္။ (ဠိ)မွာ ပ်ဴဘာသာ အလုိအားျဖင့္ (စာေပစကား) ကို ဆိုလိုသည္ျဖစ္ရာ (အမ်ားအတြက္ ေပၚေပါက္ေသာစာ) (သို႔မဟုတ္) အမ်ားသုံးစကား၊ စာေပ ဟုဆိုလွ်င္ မမွားေပ။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားသည္ သုံးေလာက၏ အထြတ္အထိပ္ ျဖစ္သျဖင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာသုံးႏွဳန္းေသာ စာ၊ စကားသည္ အမ်ားနားလည္ အသုံးျပဳေသာ စာေပစကားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထင္ရွားသည္။ ဥပမာ- မႏုႆကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးပါက (Manuta) (လူ) ဟု ဆိုလိုရာ၊ အေနာက္တိုင္း ဘာသာ အသုံးအႏွဳန္း၌ လူကို (Man) ဟုလည္းေကာင္း၊ ဆိတ္ကို ပါဠိဘာသာအားျဖင့္ ဂုတၱ၊  ၄င္းကို အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရျဖင့္ ေရးသားပါက (Gupta)၊ ထိမွ အဂၤလိပ္အသုံး (Goat) ျဖစ္သည္။ မိခင္ကို ပါဠိဘာသာအားျဖင့္ မာတာ (Mother)၊ ဖခင္ကို (Peter) ပီတာ၊ ပီတု စသည္ျဖင့္ အသုံးအႏွဳန္း ဆက္ႏြယ္မွဳမ်ား ရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပမည္ (^_^) !!!