(၉) နက္ေတာ;လာ ေခၚ နတ္ေတာ္လတြင္ ပြဲေတာ္ အထူးက်င္းပေလ့ မရိွေပ။ တစ္ႏွစ္စာ ထင္းဖူလံုေရးအတြက္ ေတာသို႔အစုအဖြဲ႔အလိုက္၀င္ကာ သစ္ႀကီး၀ါးႀကီးမ်ားကို လွဲခုတ္ျခင္း၊ ပိုင္းျဖတ္ျခင္းကိစၥမ်ားႏွင့္ ေတာသူေတာင္သားတို႔ ဘာသာဘာ၀ မအားလပ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကရသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

(၁၀) ျပာသုိ၀္လာ/ျပာ;သို;လာ ေခၚ ျပာသိုလမွာ နက္ေတာ;လာတြင္ လွဲျဖတ္ခုတ္ပိုင္းထားေသာ သစ္ႀကီး၀ါးႀကီးမ်ားကို ထင္းအျဖစ္ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး ေနျပလွမ္းျဖန္႔ထားသည့္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ ရိွၾကပါသည္။ “ပြယ္,ေပါင္” ေခၚ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား အျပစ္ႀကီးမ်ားကို ေဆးေၾကာျခင္း သံဃဒိသိတ္၊ ပရိ၀တ္ေဆာက္တည္ပြဲကိုလည္း ဤလတြင္ က်င္းပေလ့ရိွပါသည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ စလဲေက်းရြာအုပ္စု (တရုဲင္) တြင္ ပြယ္,ေပါင္ ကိုက်င္းပလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ပ်က္ ကာလမွာပင္ မပ်က္ကြက္ခဲ့ေပ။ ျမန္မာႏို္င္ငံေဒသအႏွ႔ံအျပား က်င္းပေလ့ရိွေသာ္လည္း သံုးႏွစ္တစ္ႀကိမ္က်သာ က်င္းပေလ့ရိွပါသည္။ ပအို၀္းေဒသတြင္ တရုဲင္ႏွင့္ က်ံဳးေဒသတြင္ ႏွစ္စဥ္ အစဥ္အလာ မပ်က္ခဲ့ေပ။ “ဗြဴအဲဥ္ေထာင္း” ေခၚ ေကာက္ညွင္းကို ေထာင္းၿပီး အခ်ိဳရည္ႏွင့္ ၾကံသကာရည္ျဖင့္ ဆမ္းစားရေသာ ရိုးရာမုန္႔မ်ားကို ျပဳလုပ္ လွဴဒါန္းေလ့ရိွေသာ လလည္းျဖစ္ပါသည္။

(၁၁) တမ္းဖြဴးတြယ္;လာ ေခၚ တပို႔တြဲလမွာ ထမ္းပိုးတြဲလဟု နီးစပ္ေသာ အသံထြက္ထပ္တူညီေသာ အဓိပၸါယ္ ရိွပါသည္။ ေတာတြင္းထုတ္လုပ္ျဖန္႔လွန္းေလ့ရိွေသာ ထင္းမ်ားကို ထမ္းပိုးမ်ားျဖင့္ ခ်ည္ပိုးတြယ္ဆိုင္း၍ အၿပိဳင္အဆိုင္ ရြာတြင္းသို႔ သယ္ေဆာင္ေလ့ရိွေသာ လျဖစ္သည္။ ရရိွလာေသာ ထင္းဦးထင္းဖ်ားကို ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားအား ရည္စူး၍ မီးလႈံႏိုင္ရန္ တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔ညတြင္ မီးပံုပြဲ၊ မီးလႈံပြဲစသည္ျဖင့္ ထင္းမီးပူေဇာ္ပြဲကို က်င္းပေလ့ရိွခဲ့ေပသည္။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ ေရွးအခါက ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီေတာ္တြင္ ထင္းမီးပူေဇာ္ျခင္းဓေလ့ကို ပအို၀္းတိုင္းရင္းသား တို႔ပင္မက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားကလည္း အတူတကြ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳခဲ့ၾကျခင္းျဖင့္ စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို ေဖာ္ေဆာင္ရာေရာက္ေပသည္။

ယေန႔ေခတ္ကာလတြင္ ထိုဆုေတာင္းျပည့္ေစတီတြင္မက ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၏ က်က္သေရေဆာင္ စူဠာမုနိ ေလာကခ်မ္းသာဘုရားတြင္လည္း ၿမိဳ႕လံုးကြ်တ္မွ် ထင္းမီးပူေဇာ္သည့္ ဓေလ့မွာ ခိုင္မာလ်ွက္ရိွေနေပသည္။ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚတြင္ တမံသလင္းမပ်က္စီးေစရန္ေရးအတြက္ ကုသိုလ္အာရံုေမြ႔ထံုႏိုင္ေစေရးအတြက္ သက္ဆိုင္ရာတို႔က ထင္းမီးပူေဇာ္ႏိုင္ရန္ ေနရာမ်ားကို သဲႏႈန္းကားအစီးလိုက္ ေဘာင္ျဖင့္ခတ္ၿပီး ႀကိဳတင္ေဆာင္ရြက္ ထားေပးရေလသည္။ ပအို၀္းေက်းလက္ ေဒသမ်ားတြင္ရိွေသာ ဘုရားေစတီမ်ားတြင္ အစဥ္အလာမပ်က္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပပူေဇာ္ေလ့ရိွေသာ ရိုးရာပြဲေတာ္ တစ္ခုျဖစ္ေလသည္။

ဤလတြင္ ေစာ္ယာကု ေခၚ ေကာက္ညွင္း၊ ၾကံသကာ၊ ေျမပဲ သို႔မဟုတ္ ႏွမ္းတို႔ျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ အစားအစာကိုညလည္း ျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေလ့ ရိွပါသည္။ လွဴဒါန္းေလ့ရိွေသာ ဓေလ့လည္း အစဥ္အလာ ႀကီးမားစြာ ထြန္းကားလာခဲ့ေပသည္။

(၁၂) တေပါင္, (ေခၚ) တေပါင္းလမွာ တေပါင္, (ေပါင္းစံုျခင္း/ေပါင္းစံုျခင္း) ေနမင္း လမင္းႏွစ္ပါးစံု ေပါင္းဆံု ေပၚထြန္းခဲ့ေသာလ ‘တေပါင္;လာ’ ဟုဆိုလိုပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ တေပါင္းကို စေဖြါင္;လာဟုလည္း ေခၚပါေသးသည္။ ဤလတြင္ မိုးဦးက် စိုက္ပ်ိဳးခ်ိန္အမီ လယ္ယာျခံေျမမ်ားကို စတင္၍ စည္းရိုးမွတ္သား ပိုင္းျခားသည့္လ ဟုဆိုလိုပါသည္။ တစ္ႏွစ္လံုးရိွ (၁၂)လတြင္ ေနာက္ဆံုးလျဖစ္ေသာ တေပါင္းလသည္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားတို႔အတြက္ အထူးျခားဆံုးေသာလ အထြဋ္ျမတ္ဆံုးေသာလ ျဖစ္သည္။ ကမာၻဦးကာလ ေနႏွင့္လ ႏွစ္ပါးစံု ေပၚထြန္းေသာလ ပအို၀္းမင္းဆက္တြင္ အထင္ရွား အေပၚလြင္ဆံုးေသာ သူရိယစႏၵာမဟာဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး ဖြားျမင္ေတာ္မူေသာလ၊ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ ေတာထြက္ေတာ္မူၿပီးသည္မွ ဘုရားျဖစ္ၿပီးသည့္တိုင္ သာကီယႏြယ္၀င္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ားထံ အေတာ္ႏွင့္ျပန္မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ရိွခဲ့ရာ ကာဠဒါယီမေထရ္၏ ဂါထာေျခာက္ဆယ္ျဖင့္ ညြန္းဆိုေဖၚက်ဴးခဲ့သည့္ သာယာလွပေသာအခါသမယ ထူးျမတ္သည့္လ၊ ဗုဒၶျမတ္စြာကိုယ္တိုင္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ားထံ အေရာက္ျပန္ၾကြ၍ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူေသာလ စေသာအစဥ္အလာမ်ား ဂုဏ္ထူး၀ိေသသမ်ားႏွင့္ အထူးျပည့္စံုေသာ ထိုတေပါင္းလ၏ လျပည့္ေန႔သည္ ပအို၀္းတို႔၏ သာကီယအစဥ္လာ အမ်ိဳးသားေန႔  ဆင္ယင္က်င္းပေသာလ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုဂုဏ္အေပါင္း ႏွင့္ျပည့္စံုေသာလသည္ ႏွစ္မ်ားအားျဖင့္ အႀကိမ္မ်ားအားျဖင့္ (၂၅၀၀) ေက်ာ္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

တေပါင္းလသည္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ခ်ိန္တြင္ စုေပါင္းရွင္ျပဳပြဲမ်ားကို ရွင္ေလာင္းအနည္းဆံုး အပါး (၅၀) မွ အပါး (၃၀၀) ေက်ာ္အထိ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ က်င္းပေလ့ ရိွၾကပါသည္။ စုေပါင္း ရွင္ျပဳပြဲ “ပြယ္,ပင္,တန္” ဟုေခၚပါသည္။ ပြယ္,ပင္,ေအာင္ပြဲအျဖစ္ ေတာ၀္;ထာ, ေခၚ မီးဆူခံျခင္း ဓေလ့လည္း ရိွပါသည္။

ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပြဲေတာ္မ်ား၊ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းမ်ား၊ လအမည္မ်ားသည္ ဘာသာဘာ၀ေနထိုင္ က်က္စားရေသာ အေလ့အထမ်ားမွ မည္သြင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရေပသည္။ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လရာသီဆိုင္ရာ ပအို၀္းဘာသာ ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားကုိ ရွင္းျပေပးပါေသာ ဘုရား၊ ေက်ာင္းဒကာႀကီး ဖါျဖား ဦးေက်ာင္းေအာင္အားလည္းေကာင္း၊ ပအို၀္းစာေပယဥ္ေက်းမႈ (ဗဟို)မွ သုေတသနမွဴးဆရာ ဦးခြန္ရာမအား လည္းေကာင္း၊ ဤေဆာင္းပါးေရးသားျဖစ္ေအာင္ အားေပးကူညီေသာ ပအို၀္းစာေပ ပံုႏွိပ္တိုက္မွ သူငယ္ခ်င္း ခြန္ေအာင္ထြန္းအားလည္းေကာင္း အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ၿပီးပါၿပီ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~