ဒႆမေျမာက္လအမည္မွာ ျပာသို၊ ျပာသို၀္လ ျဖစ္သည္။ ပအို၀္းဘာသာျဖင့္ ျပာ;သို; ထင္းမ်ား ခြဲျဖန္႔ေသာလ ဟုဆိုပါသည္။ ျပကို ‘ပ်’ ဟုေရးေသးေၾကာင္း၊ ပ်ားေကာင္ကို ရည္ညႊန္းေၾကာင္း ‘သို၀္’ မွာစုေဆာင္း သိုေလွာင္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ပ်ားရည္ႏွင့္ ပ်ားဖေယာင္းမ်ား စုေဆာင္းသည့္လျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ထင္းမီးေသြးျပာမ်ားကို သိုေလွာင္ၾကသည့္လျဖစ္ေၾကာင္း ယူဆေျပာဆိုၾကပါသည္။

ဧကာဒႆမေျမာက္လမွာ တပို႔တြဲ (တပို၀္တြဲ) လျဖစ္ၿပီး ပအို၀္းဘာသာျဖင့္ ‘တဖြိဳးတြယ္;’ ျဖစ္ၿပီး ထမ္းပိုးျဖင့္ ျပာသိုလတြင္ ခြဲျဖန္႔ထားေသာ ထင္းမ်ားကို အတြဲလိုက္ အဆိုင္းလိုက္ ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္ရေသာလ ဟုဆိုပါသည္။

ဒြါဒႆမမွာ တေပါင္, (ေခၚ) တေပါင္းလ ျဖစ္သည္။ ပအို၀္းတို႔၏ ရာဇ၀င္တြင္ “သူရိယစႏၵာ မဟာဒြတၱေပါင္” မင္းႀကီးသည္ အထင္ရွားဆံုးျဖစ္သည္။ သူရိယ (ေနမင္း)၊ စႏၵာ (လမင္း)၊ မဟာ (ႀကီးျမတ္ျခင္း/အထူးျဖစ္ျခင္း)၊ ဒြတ္/ဒြိ (ႏွစ္မ်ိဳး/ႏွစ္ခု)၊ တေပါင္ (ေပါင္းစံုျခင္း/ေပါင္းစပ္ျခင္း) ထို႔ေၾကာင့္ ေနမင္းႏွင့္ လမင္းႏွစ္ပါး အထူးစံုခိုက္ ေမြးဖြားခဲ့ေသာမင္း၏ ေမြးလ၊ ကမာၻဦးကာလ ေနမင္းလမင္းႏွစ္ပါးစံု ေပါင္းဆံု ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ တာကာလ ‘တေပါင္;လာ’ ဟုဆိုလိုပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ တေပါင္းကို စေဖြါင္;လာဟုလည္း ေခၚပါေသးသည္။ ျခံယာေျမမ်ားကို စည္းရိုးမွတ္သား ပိုင္းျခားသည့္လ ဟုဆိုလိုပါသည္။ တေပါင္းလကို ထန္းပင္ႏွင့္ ဆို္င္သည့္ အမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထန္းဖိုပင္မ်ားမွ ခံယူရရိွေသာ ထန္းရည္ကို မီးႏွင့္က်ိဳခ်က္ၿပီး ထန္းလ်က္လုပ္ေသာလ ဟုဆိုပါသည္။

သို႔ေသာ္ ပအို၀္းတို႔၏ ကမာၻအဦးအစ ေျမျဖစ္ေသာ ေတာင္ေပၚေဒသအရပ္မ်ားဆီသို႔ ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ လာေသာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ားႏွင့္ ဆံုေတြ႕ ေပါင္းစည္းမႈရိွလာေသာအခါ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ အေခၚအေ၀ၚမ်ားတြင္ အခ်ိဳ႕ကို ရွမ္းေလသံလိုက္၍ ေျပာင္းလဲသံုးႏႈန္းခဲ့ၾကေၾကာင္း ေတြ႔ရိွရပါသည္။